باز هم ماجرا شبیه همان اتفاقات انتخابات دوره قبل انجمن صنفی روزنامه‌‌نگاران شده. این‌که یک عده‌ای (روزنامه‌نگار محافظه‌کار) ریخته‌اند و می‌خواهند یک عده دیگر (اصلاح‌طلب) را کنار بزنند و ما باید با شدت قوا، بیاییم و این فهرست روزنامه‌نگاران طیف اصلاح‌طلب را که از قضا خیلی هم دمکراتیک انتخاب شده‌اند، بیاوریم به هیات رئیسه.

در اصل ماجرا که دولت نمی‌خواهد سر به تن انجمن صنفی باشد، شکی نیست. راهش هم این است که سفت ایستاد، جلسه‌ها را آمد و سرو صدا کرد و از این جور کارها. اما واقعا وقتی حرف "صنف" است، محافظه‌کار و اصلاح‌طلب برمی‌دارد؟ این طور می‌شود که انجمن صنفی ما مانند یک حزب سیاسی، گاهی شبیه شوالیه‌های زره‌پوش جاهایی به جنگ می رود که خیلی هم ضروری نیست و بیشتر وقت‌ها صحبت حقوق صنفی و اینها که می‌شود، خواب است. تازه اگر شانس بیاوریم و وقت بیداری، امتیازهای تقدیم شده مان را هم به جوی آب نفرستد.

من هنوز در کشف این نکته مانده‌ام، آدم‌های سیاسی که نان سر شب‌شان هم از این راه خریده نمی‌شود و شبیه حتی یک دهم همین اعضای انجمن نیستند، چه قدر می‌فهمند که بقیه اعضا چه دردی دارند و چه فشارهایی؟

فهرست نامزدهای طیف اصلاح طلب گویا خیلی دمکراتیک انتخاب شده و انگار نباید در آن شک کرد، اما من اگر باشم، با وجود آدم‌های شایسته‌ای که دیگر در این فهرست نیستند، از بین همین اعضای محترم و فهرست محافظه کاران ، کسانی را انتخاب می‌کنم که پیگیرتر هستند و با اخلاق صنفی و حرفه‌ای و روزنامه‌نگار. شاید یک تحقیقی هم کردم که مثلا آقای شمس‌الواعظین، آیا در سال گذشته ، 10 مطلب مطبوعاتی چاپ شده‌شان را برای تمدید عضویت به انجمن داده‌اند یا نه. اگر داده‌اند که چه بهتر. می‌شود در یک محیط عادلانه سنجید، دوستان هیات رییسه قبلی چه اندازه در سال‌های گذشته موفق بوده‌اند که دوباره انتخاب شوند، چه از ترس هجوم محافظه‌کارها چه بی‌ترس.