شنبه، ۱۳ خرداد ۱۳۸۵
آدم فوتبالياي نيستم. سه نفر از اهالي تيم ملي را هم بيشتر نميشناسم. خيلي از ما همينطور هستيم اما حركت جمعي زنان براي ورود به استاديوم از يك منظر غير فوتبالي كه ميگويم، قابل حمايت است.
كارهاي به زمين مانده مهمتر زياد است، حق سفر، طلاق، ارث، آزادي انتخاب حجاب و ...
اين "اولويتها" چيزي از ارزش و اهميت اين حركت كم نميكند. مبارزهاي است براي گرفتن يك حق. اگر جواب دهد؛ يعني كه ميشود با پيگيري، حقوق بزرگتر را هم پس گرفت، اميد ميشود براي كارهاي بعدي.
اگر نه، باز هم يك نشانه است. يك درس كه زياد خوانده و عمل نكردهايم. اين كه حق گرفتني است. نبايد نشست. قبح خواستن خيلي از خواستههاي ظاهرا نامشروع هم ميشكند كمكم.
مرتبط:
_ گزارش پرستو از اتفاق روز چهارشنبه در استاديوم
_ گزارش مهرنوش از كتك خوردن جلوي استاديوم در بيبيسي
