قرار بود همه اشکال‌ها را رفع کنیم، بعد "راوی" را معرفی. ولی نمی‌گذارند.
شکل‌گیری راوی خیلی اتفاقی بود.راستش هیچ قصد و هدفی برای افشای پشت‌پرده مسائل کشور نداریم و گفتن ناگفته‌ها.این یک نشریه است که با داشتن‌اش کمی لذت می‌بریم.همین.
تمرین است برای تجربه‌ای که تا کنون نداشته‌ایم، یعنی اداره یک نشریه با تمام مصائب و مواهب‌اش.
با 6 نفر شروع شد.فکرمی‌کردیم برای ارائه مطلب باید دست‌به دامن بقیه شویم، ولی هفته اول، تحریریه راوی دو برابر شد.بی‌خود نبود که‌ می‌گفتیم تحریریه ثابت نداریم.

اوراق‌آن‌لاین آن را خیلی دوست دارم.بخشی که قرار است،متون ارزشمند موجود را به نوشته‌های صفر و یک تبدیل کند. برای شروع، الهه مطلبی از شاملو گذاشته. اما بقیه را شما هم کمک کنید.نقشه من، گزارش‌های قدیمی و نمونه در مطبوعات است که دسترسی زیادی به آن‌ها وجود ندارد.اگر منبعی دارید، بفرستید و خیرش را ببینید...

اشک دونفر این وسط کم درنیامد، آقامهدی که صبح تا شب پای تلفن بود و شب تا صبح به‌طور سایبر او به ما زجرمی‌داد ما به او التماس.انصافا کار قشنگی ارائه داد البته طبق سلیقه ما.و امیرمنصوری که لینکی از او ندارم ولی زحمت کدنویسی سایت را کشید.
بخشی از مطالب روز اول این است:
_ مقاله شفاهی دکترهادی خانیکی درباره وبلاگی شدن فرهنگ،مهدی احمدی
_ گفت‌و گو با حافظ موسوی درباره کانون نویسندگان، الهه خسروی
_ گزارش کنسرت آینده شجریان ،علیزاده وکلهر ...، مرضیه رسولی
_ بررسی وضعیت تئاتر ، رضا رستمی
_ گزارشی از مرکزهنرهای تجسمی و تحولات اخیر، چنگیزمحمودزاده

دربخش نگاه هفته هم اتفاقات یک ماه حوزه موسیقی، هنرهای تجسمی و تئاتر بررسی شده است.
من هم آن وسط ها مطلبی داده ام درباره جان‌لنون و لینک‌اش را می‌گذارم فقط به خاطر آنکه آهنگ به‌یادماندنی او را بشنوید.