قرار بود بگذاریم تب و تاب این جشنواره اخیر مطبوعات تمام شود تا نقدی اگر هست ، نماند به حساب بی جایزه ماندن . تا تابستان آینده ، فرصت زیاد است برای انتقاد دلسوزانه . اما یادداشت سید ابولحسن مختاباد کمی آدم را قلقلک می دهد برای نوشتن چند نکته و سوال.
( توضیح واضحات : کمیته های تخصصی آثاری را انتخاب می کنند که در نهایت داوران نهایی باید از بین آنان برگزیده ها را مشخص کنند.)
1_ انتفاد از داوران نهایی ، جدا از توانایی و تخصص شان که همه ما به نوعی مستقیم و غیر مستقیم از آنان آموخته ایم ، بعد از جشنواره کمی بی انصافی است. فهرست داوران قبل از برگزاری جشنواره اعلام شده و آنقدر فرصت بود برای شنیدن انتقادها از این فهرست.
2_ با این نکته موافقم که نظر داوران نهایی نباید صرفا هم نظر کمیته های تخصصی باشد. روزنامه نگاری، فرمول 2+ 2 ندارد که نتیجه اش همیشه چهار باشد.
3_ اما در نهایت ، بگذارید باب انتقاد از چگونگی انتخاب داوران کمیته های تخصصی همچنان باز بماند که به نظرم نقطه ضعف جشنواره ، از همین جا شروع می شود. غیرمنطقی است که این انتفاد را بگذارید به حساب مخالف بودن با برخی داوران کمیته های تخصصی. دوستان خوب و حرفه ای که در این کمیته ها داشته ام ، قبلا رو در رو انتقاد ها را شنیده اند و هیچ کدام به منظور خاصی برداشت نکرده اند.
علامت های سوال :
_ چرا برگزار کنندگان جشنواره ، اسامی داوران کمیته های تخصصی و اینکه از چه نشریه ای بودند را ، اعلام نکرده اند؟
_ داوران تخصصی هستند که از بین آثار ارسالی ، چند اثر را می فرستند برای کمیته نهایی داوران. فرآیند این انتخاب ها تا چه حد عادلانه و دمکراتیک است؟ چرا داوران نهایی ، بعد از اعتراض یک روزنامه نگار ، اثر او را گزارش اول تشخیص می دهند در حالی که اصلا بین انتخاب های کمیته اولیه نبوده است؟ اگر فرض کنیم این اثر شایسته رتبه اول هم نبوده ؛ دست کم می توانسته جزو نامزدها باشد.
_ چند حذف مشابه ممکن است اتفاق افتاده باشد؟
پیشنهاد : با همفکری ، روشی دمکراتیک و شفاف تر برای انتخاب داوران اولیه در نظر بگیریم که جشنواره بعدی ، علامت سوال های کمتری داشته باشد