نه برف شب گذشته و یک ساعت منتظر ماندن برای نمایش به دل نچسب "ژولیوس سزار" کیومرث مرادی ، نه دعوا و سر و صدای مردمی که برای هابیل و قابیل آتیلا پسیانی بلیت خریدند و به زور حراست تئاتر شهر هم نتوانستند وارد سالن قشقایی شوند ، نه سر پا دیدن تئاتری یک ساعته که هیچ دلخوشی به مخاطب نمی داد جز دو جمله : « طالع من به برج ریغ بود . برای چی باید مرگ رو یه دفعه نچشم و قسطی بمیرم ؟ » ، نه حرص خوردن برای دیدن تقریبا شوکه کننده ترین اثر بی کیفیت امسال ، باعث نشد از دیدن این تئاتر لذت نبریم. تئاتری که سانسور صوری مفاهیم ، کمی شکل آن را تغییر داده بود اما محتوا همان ماند : « چادر هایی که صورت ما را می پوشانند و زنان زیر آن پنهان می شوند.»