تئاتر مرغ دریایی با کارگردانی رحمانیان شب یلدا را بهتر کرد اما باعث شد برای نخستین بار از عکاسان مطبوعات کینه به دل بگیرم . به دلیل محدود بودن نمایش فقط در دو اجرا ، مجبور شدیم روی پله های سالن کوچک سایه بنشینیم غافل از اینکه عکاسان همان دور و برها هستند. کفشهایم روی پله پایین تقریبا توسط عکاس جلویی له شد ، خب معلوم است که پایم هم داخل همان کفشها بود. دست راست خانمی که اسمش را نمی دانم ، یا با آن صدای حواس پرت کننده روی دکمه دوربین می لغزید یا سمت چپ چانه ام را نوازش می داد.